‘De manier waarop er soms over huishoudelijke hulp wordt gesproken, dekt de lading simpelweg niet. Het neigt nog te vaak naar “alleen schoonmaak”, terwijl de werkelijkheid achter de voordeur veel breder en rijker is. Huishoudelijke hulpen zorgen ervoor dat mensen in een veilige, schone en bewoonbare omgeving kunnen blijven leven, maar minstens zo belangrijk: zij zien hoe het écht met iemand gaat. We willen dat mensen langer zelfstandig thuis blijven wonen. Dat lukt alleen als er mensen zijn die dichtbij staan, die signaleren, aandacht hebben en vertrouwen opbouwen. Dit wilden we zichtbaar maken, juist omdat het afspeelt achter gesloten deuren en daardoor vaak onzichtbaar blijft. Daarnaast speelde erkenning een grote rol. Veel huishoudelijke hulpen voelen zich onvoldoende gehoord of gezien, terwijl zij dagelijks geconfronteerd worden met toenemende complexiteit. Met deze documentaire laten we zien: dit werk doet ertoe. Voor cliënten, voor de samenleving en voor de toekomst van de zorg.’

‘De film Mag ik je kussen? raakt op een andere manier. Waar de documentaire met persoonlijke verhalen laat zien wat er bij de mensen speelt en wat de rol van de thuishulp daarbij is, laat de film voelen wat het betekent. Je ziet wat kwetsbaarheid doet met mensen, met hun naasten en met het netwerk daaromheen. En je ziet hoe de huishoudelijke hulp daarin vaak een stabiele, vertrouwde factor is. In de film wordt duidelijk dat de huishoudelijke hulp vaak één van de eersten is die achter de voordeur komt en veranderingen opmerkt. Dat signaleren is geen extraatje. Het is een essentieel onderdeel van goede zorg. Als je die rol kwijtraakt, zie je mensen pas terug als het echt misgaat. Dan is de stap naar zwaardere zorg ineens groot, met alle persoonlijke en maatschappelijke gevolgen van dien. De documentaire en de film liggen voor mij in elkaars verlengde. Samen vertellen ze het verhaal dat we als sector beter moeten blijven vertellen.’

‘Wat je in beide producties ziet, is dat de huishoudelijke hulp voor veel cliënten een belangrijk en vaak het enige vaste contactmoment is. Daar wordt naar uitgekeken. In een tijd waarin eenzaamheid een steeds groter maatschappelijk vraagstuk is, kun je die rol niet onderschatten. Menselijk contact, gezien worden, een gesprek dat doet iets met mensen. Het draagt bij aan welzijn, aan mentale en fysieke gezondheid. Als je dat weghaalt, zie je sneller achteruitgang, meer zorggebruik en een zwaardere belasting van de rest van de zorgketen. Dat maakt huishoudelijke hulp niet alleen waardevol, maar ook preventief. Het is een fundament onder toekomstbestendige zorg.’

‘We zien dat ouderen steeds langer thuis wonen en worden ondersteund door het eigen sociaal netwerk met voldoende adequate zorg. De complexiteit is toegenomen, er is zelden sprake van één probleem. Juist dan is vroegsignalering van groot belang. Huishoudelijke hulpen spelen hierin een belangrijke rol. Zij kunnen tijdig signaleren wanneer er meer nodig is en het netwerk rondom de cliënt betrekken. Als je deze rol wegdenkt, verschuift zorg naar achteren in de keten. Dan komen mensen sneller bij de huisarts, in de wijkverpleging of zelfs in zwaardere zorg terecht. Dat is niet houdbaar, niet betaalbaar en niet wenselijk. Daarbij stimuleren ze cliënten om actief te blijven, om mee te blijven doen in de maatschappij en om zoveel mogelijk zelf te blijven doen. Dat draagt enorm bij aan zowel fysieke als mentale gezondheid.’

‘Ik hoop dat deze verhalen leiden tot meer waardering en bewustwording. Bij het grote publiek, maar zeker ook bij beleidsmakers, gemeenten en landelijke politiek. Dat we anders gaan kijken naar huishoudelijke hulp, niet als sluitpost, maar als investering in duurzame zorg. Daarnaast hoop ik dat het mensen aanzet om eerder na te denken over later. Over wat je zelf kunt organiseren en welke rol het netwerk om je heen speelt. Campagnes als ‘Praat vandaag over morgen’ zijn daarin ontzettend belangrijk. En misschien wel het belangrijkste: laten we vaker positieve verhalen vertellen over de zorg. Waardering doet ertoe. Mensen werken met meer plezier en meer betrokkenheid als zij zich gezien voelen. Huishoudelijke hulpen willen niet bezig zijn met systeemcomplexiteit. Ze willen er zijn voor hun cliënten. Het is aan ons om te zorgen dat zij dat kunnen blijven doen.’