Tanja: ‘In de kern draait de visie om een samenhangende samenleving. Een samenleving waarin ouderen zelfstandig, gezond en betekenisvol kunnen leven, en professionals met plezier werken én impact ervaren. Zorg is niet langer alleen van professionals of organisaties, maar een collectieve verantwoordelijkheid van de hele samenleving. Het moet een samenhangend systeem zijn van zorg, welzijn en leefomgeving.’ 

Peggy: ‘De visie kijkt verder dan alleen de zorgsector. Het is een vertaalslag van alle veranderingen in de zorg naar de arbeidsmarkt van de toekomst. We hadden het vaak over transitie en transformatie, maar het was lastig om concreet te maken wat dat betekent voor het werk van de professional. Dit stuk geeft daar eindelijk houvast voor. De visie is een leidraad voor de keuzes die we de komende jaren moeten maken.’  

Denken vanuit een gemeenschappelijk uitgangspunt 
Peggy: ‘We hebben een verzorgingsstaat ingericht die bepaalde verwachtingen creëert die we nu moeten herzien. Dat is super moeilijk als je niet met dezelfde blik naar de toekomst kijkt. Dit visiestuk kan je letterlijk mee onder de arm nemen om een gezamenlijk uitgangspunt te creëren. Dit helpt bij het nemen van besluiten over bijvoorbeeld arbeidsmarkt, beleid of samenwerking.’ 

Tanja: ‘Je merkt dat het in gesprekken nog vaak gaat over tekorten en problemen, terwijl dat niet helpt voor de beweging die we op gang willen brengen. Als we willen dat de hele samenleving mee gaat doen in deze beweging moeten we ervoor zorgen dat we met dezelfde blik naar de toekomst kijken. We hopen dan ook dat het stuk bij lezers een gevoel van betrokkenheid oproept. Dat mensen denken: dit gaat ook over mij.’ 

Perspectief in een veranderde werkomgeving 
Peggy: ‘De zorg maakt een beweging waarvan de bestemming nog niet vaststaat. Hierdoor is het voor professionals soms onduidelijk wat hun rol en verantwoordelijkheden zijn en worden in de toekomst. Met dit stuk wordt duidelijk hoe de sector aan het veranderen is en dat biedt perspectief, niet alleen voor de zorgprofessional maar ook voor de organisatie.’ 

Tanja: ‘Je ziet dat professionals steeds meer een coachende en regisserende rol krijgen, waarbij het netwerk rondom ouderen een volwaardige partner wordt. We willen zorgprofessionals laten voelen dat zij er niet alleen voor staan en niet alles zelf hoeven doen. Tegelijkertijd vraagt die omslag om tijd en ruimte. Het moet een beweging zijn waarin we stap voor stap de goede richting opgaan.’ 

Gedeelde verantwoordelijkheid 
Peggy: ‘Het startpunt van waaruit we denken is nog vaak de zorg en organisaties, terwijl het begint bij de voorkant: bij het sociale netwerk, de leefomgeving en technologie. De professional blijft ontzettend belangrijk, maar krijgt daarin een andere rol dan we gewend zijn.’ 

Tanja: ‘Daarmee schuiven we taken niet af van de zorg naar de samenleving om de druk te verschuiven. Het gaat er juist om dat we de druk gelijkmatiger verdelen zodat niet alles op de schouders van de zorgprofessionals rust, en zorg een gedeelde verantwoordelijkheid van ons allemaal wordt. Alleen samen kunnen we ervoor zorgen dat ouderen betekenisvol leven en professionals met plezier hun werk blijven doen.’