topmoment1_polaroid

“In feite gaat het om een frisse blik en aandacht”

Interview met Peter Daniëls, medewerker van het gewone leven bij Humanitas

 

“Medewerker van het gewone leven, word ik zo genoemd? Ja dat klopt eigenlijk wel,” zegt Peter Daniëls, die een half jaar geleden door Humanitas in Deventer werd aangenomen. Humanitas heeft de ambitie om het warmste huis van Deventer en omstreken zijn. De kernwaarden van de organisatie: liefde, samen, positief, zijn door de medewerkers zelf gekozen. Maar om die waarden te vertalen naar het werk en de omgang met de bewoners en met elkaar vereist wel een cultuuromslag. En die is niet eenvoudig te maken in de hectiek van alledag. “Daarom hebben ze mij aangenomen als ‘cultuurdrager’. Ik loop rond, ik signaleer, ik acteer en ik verbind.” Zegt Peter Daniëls.

 

“Op 14 april 2014 om 8 uur ’s ochtends ben ik begonnen met gewoon rond te lopen. Het was duidelijk dat de medewerkers heel goed wisten wat ze aan het doen waren, qua taken en verantwoordelijkheden. Voor de bewoners is het prima geregeld vanaf het moment van opstaan tot en met het ontbijt. Maar op het moment dat de verzorgende dan vertrekt, vertrekt ook de aandacht en kunnen mensen zich ineens helemaal verloren voelen. Dat viel me op en als ik dat zie, doe ik daar wat mee, maar ik deel het ook met de collega’s. Bij het bewustzijn begint de omslag.”

 

Theehuisjes

Waar ik echt trots op ben? Op de totstandkoming van de identiteit van de afdeling De Hoven. Iedere afdeling heeft de naam van een bepaalde locatie in en rond Deventer. Zo heb je de afdeling De Worp, genoemd naar het kleine stukje Deventer aan de overkant van de IJssel, dat kent iedereen hier. En dan hebben we ook nog een afdeling die De Hoven heet, maar dat is eigenlijk een andere benaming voor De Worp. Dat vonden de bewoners niet zo leuk, want hoe onderscheid je je dan van De Worp? Ik heb het uitgezocht en het blijkt dat de hoven de tuinen zijn, die in de jaren dertig van de vorige eeuw op De Worp zijn aangelegd. En ik ontdekte dat er nog 3 typische theehuisjes bestaan waar de mensen die in die tuinen werkten een kopje thee konden drinken. Daarvan heb ik foto’s gemaakt en de bewoners en de medewerkers hebben er toen gezamenlijk één foto uit gekozen. Die heb ik laten afdrukken en de man van een collega heeft een lijst gemaakt. Nu is dat dus het herkende beeld van die afdeling en wordt door iedereen gedragen. Dat vind ik nou zo mooi!

 

Even sparren

Inmiddels hoef ik niet alleen meer op pad te gaan, maar word ik ook gevraagd om even ergens over te sparren. Een verbouwing, een intervisiegroepje, het organiseren van een uitje. In veel situaties waarin er iets gebeuren moet, wacht de manager op de reactie van de werkvloer, maar wacht de werkvloer op de reactie van de manager. Ik vraag dan: wie heeft er wat van wie nodig? En dan kan het gewoon gebeuren.

 

Het verbaast me nog steeds dat de oplossingen vaak zo simpel zijn. Een bewoner had probleem met een kast die in elkaar stortte en die door de technische dienst steeds opgelapt werd. In overleg met de familie heb ik een nieuwe kast bij Ikea gekocht en in elkaar gezet. Iedereen tevreden. Ik hoef niet gekaderd te worden, laat mij maar zwemmen. Er zijn veel mensen die dat niet willen of kunnen en dat is ook goed. Je hebt elkaar nodig en vult elkaar aan. Samen zet je het neer. In feite gaat het om een frisse blik en aandacht. Het is schitterend dat ik dit mag doen en dat iedereen er blij mee is.”

 

Meer topmomenten