delen

Enny Hoenselaar

ennyhoenselaar

Zorg kantelen gaat om mensen

Enny Hoenselaar is bestuurder van Sint Anna in Boxmeer. Sint Anna wil met behoud van de eigen identiteit de organisatiestructuur zodanig herinrichten dat kosten duurzaam teruggebracht worden. De bedoeling is om te komen tot zelfregulerende gemeenschappen waarbinnen geleefd en gewerkt wordt en bewoners, medewerkers, vrijwilligers en mantelzorgers zoveel mogelijk zelf bepalen, zonder last van kaders, regels en organisaties. Enny blogt over deze kanteling.

Zelfregie

‘Wanneer u zich met de verse bloemen bemoeit dan regel ik niets meer’ zei de heer L. geagiteerd toen ik vroeg of het allemaal wel lukt. Hij heeft sinds enkele maanden het op zich genomen om het Trefpunt – waar bewoners en medewerkers koffiedrinken of de lunch gebruiken – te voorzien van verse bloemen. Dit omdat hij vindt dat het in Sint Anna te veel een dode boel was met kunstbloemen. Nu gaat hij iedere veertien dagen met een vrijwilligster bloemen kopen en vullen ze samen de vaasjes voor alle tafels. ’Nee, sorry meneer. Ik bemoei mij er niet mee. Zelfregelen is wat ik wil, maar ik val soms terug in het oude systeem!’

Als bestuurder van Sint Anna hoef ik mij geen zorgen te maken over de sfeer in huis. Ik ben er trots op dat de bewoners steeds meer in eigen hand nemen. In afwachting van de financiële cijfers voor de jaarrekening 2016 maak ik mij wel zorgen. De eerste berichten zijn slecht. We gaan uitkomen op een negatief resultaat. Dit door terugbetaling van geleverde thuiszorg aan zorgverzekeraars. Dit in verband met het zorgplafond en de onregelmatigheidstoeslag die nabetaald wordt aan verzorgenden en verpleegkundigen over de afgelopen vijf jaar.

Menselijk beleid

Onze kanteling naar mooie zelfregulerende gemeenschappen gaat over een menselijk beleid waar iedereen inspraak heeft en medeverantwoordelijkheid draagt. Maar het strijden om de juiste financiële middelen put mij uit. Telkens als ik met zorginkopers praat over de inhoud van zorg, herhaalt zich het gevoel van uitzichtloosheid. Al zeven jaar krijg ik als bestuurder van Sint Anna te horen dat het niet gemakkelijk is om de financiële middelen te verruimen. ‘Wij zijn gebonden aan een macrobudget. Kunt u de zorg niet efficiënter en effectiever leveren?’

Blij word ik van de sfeer in Sint Anna. Dagelijks zie ik hoe gelukkig bewoners hier zijn. Ik blijf de vraag stellen aan de zorgverzekeraars en beleidsmakers: gaat zorg voor mensen in hun laatste leeftijdsfase over mensen of geld?

Verkeerde discussie

Of zorg betaalbaar is in de toekomst is voor mij de verkeerde discussie. Zorg zal er altijd zijn en zorg leveren verbindt juist de samenleving. Ook de discussie of oma twee of drie keer onder de douche mag, is verkeerd. Zorg is zien en vragen wat mensen nodig hebben, daarmee iets doen en de juiste prijs bepalen. Wanneer je zorg nodig hebt, ben je afhankelijk en kwetsbaar. De verantwoordelijkheid hiervoor kun je samen nemen. Samen verantwoordelijkheid nemen is precies wat Sint Anna op alle fronten nastreeft.  Zorgen doe je samen en bij Sint Anna hebben wij vanaf 1 maart 2017 geen leidinggevende lagen meer. Het is fantastisch om te zien dat medewerkers steeds meer floreren bij zelf verantwoordelijkheid nemen en geen toestemming vragen. 

Ik vraag me af waarom men zorg blijft baseren op spreadsheets van gemiddelde zorguren. Waarom lijkt men te vergeten dat het niet om abstracte cijfers gaat maar om mensen van vlees en bloed, met een naam? De zorg gaat om een menselijk beleid waar iedereen inspraak heeft als ook medeverantwoordelijkheid draagt. De zorg kantelen gaat om mensen in hun kracht zetten en vertrouwen in wat ze zelf kunnen en doen. De heer L. heeft vandaag weer alle bloemenvaasjes gevuld en voelt zich fantastisch!

Deze blog verscheen eerder op op Waardigheid en Trots.