nieuws

12 december 2018

Rita Eshuis (Carintreggeland): “Elke cliënt heeft andere zorg nodig”

Rita Eshuis is verpleegkundige bij Carintreggeland. Deze organisatie in de regio Twente biedt zowel intra- als extramurale zorg en ondersteuning, waaronder Eerstelijnsverblijf (ELV) op elf locaties. 

“Ik heb jarenlang in de revalidatiezorg en geronto-psychiatrie gewerkt en vond het mooi om weer een nieuwe uitdaging aan te gaan. Eerstelijnsverblijf (ELV) is dat zeker. Carintreggeland heeft meerdere ELV-woningen voor zowel hoog- als laagcomplexe zorg. Ik werk nu in een kleinschalige woonvorm voor Eerstelijnsverblijf, die ik dit jaar met collega’s heb opgezet. Het is een dynamische en intensieve vorm van zorg waar steeds meer behoefte aan is, omdat ouderen steeds langer zelfstandig thuis blijven wonen. Er hoeft maar iets mis te gaan en het is de vraag waar iemand naartoe moet. Neem een alleenstaande, oudere vrouw die na een ernstige val op de Spoedeisende Hulp belandt. Als zij na behandeling niet in het ziekenhuis mag blijven, waar moet ze dan wel heen? Dan komt het Eerstelijnsverblijf in beeld. 

Doorverwijzen naar een Eerstelijnsverblijf

“Onze zorgregelaars kunnen hier van ’s ochtends acht tot ’s avonds tien uur een opname regelen. Zij overleggen altijd met onze artsen ouderengeneeskunde die beoordelen of iemand bij ons terecht kan. Dat lukt niet altijd, ook omdat onze Eerstelijnsverblijven niet gesloten zijn. Iemand met bijvoorbeeld ernstige Alzheimer of zware psychiatrische problemen kunnen wij doorgaans niet opnemen. Cliënten worden van verschillende kanten naar ons verwezen, van Spoedeisende Hulp en specialist tot huisarts en thuiszorg. Vaak gaat het om oudere mensen, maar soms hebben we jongere cliënten. De redenen voor een Eerstelijnsverblijf zijn heel divers. Onlangs hadden we bijvoorbeeld te maken met iemand met een levensbedreigende ziekte die nog op zichzelf woonde en rugklachten kreeg. Die raakte plotseling verlamd en kon niet meer voor zichzelf zorgen. Hij is zijn laatste levensfase ingegaan en nu begeleiden we hem met palliatieve zorg. 

Doen wat nodig is

In onze ELV-woning zijn we met twee verpleegkundigen en meerdere verzorgenden niveau drie. Wij werken nauw samen in een multidisciplinair team met verschillende disciplines: ergotherapeut, fysiotherapeut, psycholoog, arts ouderengeneeskunde, diëtist en logopedist. Zodra een cliënt binnenkomt, doet de arts ouderengeneeskunde eerst een uitgebreide intake. Samen met de cliënt en familie onderzoeken we welke doelen iemand heeft en wat haalbaar is. We stellen meteen vast wat daarvoor nodig is. In onze ELV-woningen bieden we passende zorg en ondersteuning. De therapie is doorgaans beperkt tot twee keer per week, een Eerstelijnsverblijf is immers geen revalidatiezorg. Wij bieden mensen ook geen activiteitenprogramma, je kunt hier echt tot rust komen. Maar mensen die dat graag willen, mogen natuurlijk wel deelnemen aan activiteiten van andere afdelingen binnen Carintreggeland. 

Een eigen kamer

Cliënten hebben allemaal een eigen slaapkamer met een badkamer, toilet en televisie. Ze mogen op de eigen kamer eten, maar de meeste mensen kiezen voor samen eten in onze gemeenschappelijke woonkamer. Die is heel huiselijk en dat vinden mensen prettig. Er komt hier bovendien veel bezoek, wat het gevoel van huiselijkheid verder versterkt. Het contact met familie maakt mijn werk nog leuker. 

Korte lijnen voor vervolgzorg

Na de opname van een cliënt, starten we meteen met observeren. In ons wekelijks multidisciplinair overleg doen alle disciplines daar verslag van. De uitkomst wordt met de cliënt en diens familie besproken en waar nodig worden zorg en ondersteuning aangepast. Dit blijven we doen zolang de cliënt bij ons verblijft. De ene keer duurt dat enkele weken, een andere keer enkele maanden. In onze woning bieden we hoogcomplexe zorg. De realiteit is dat weinig mensen die hier verblijven nog helemaal zelfstandig naar huis terugkeren. Als dat wel gebeurt en iemand heeft bijvoorbeeld thuiszorg nodig, dan kunnen we dat binnen Carintreggeland regelen, de lijnen zijn heel kort. Soms gaan we thuis bekijken wat iemand nodig heeft voor een veilige terugkeer. Bovendien nemen huisartsen in de regio regelmatig deel aan ons overleg, zodat we de zorg en ondersteuning goed op elkaar af kunnen stemmen. Is een verhuizing naar een verpleeghuis noodzakelijk, dan kunnen we de cliënt en familie daarin begeleiden. Maar we kunnen ook palliatieve zorg inzetten als dat nodig is. Daardoor is het werk heel divers. 

Denken in mogelijkheden

Elke cliënt is anders en heeft andere zorg en ondersteuning nodig. De complexiteit van de zorg is wel toegenomen en daarmee ook het overleg met externe partijen. Zelf houd ik erg van het denken in mogelijkheden en daartoe word je in een Eerstelijnsverblijf echt uitgedaagd. Je probeert steeds weer om het zo te regelen dat de cliënt een waardevol leven heeft. Daar krijgen we de ruimte voor en dat is heel prettig. Ik leer elke dag weer bij, ontwikkel mezelf. Dit werk geeft veel voldoening en daarom ben ik heel blij dat ik hiervoor gekozen heb.”

laat hier een reactie achter

Naam
E-mail
Reactie