nieuws

20 april 2018VVT Nieuws

Slapeloze nachten, slimme gedachten

Soms kan ik de slaap niet vatten. Dan gaan er allerlei gedachten door mijn hoofd. Bijvoorbeeld hoe mooi het is om in Nederland oud te worden. Maar dat oud worden ook betekent: aftakeling, afhankelijk worden, zorg nodig hebben. Ouder worden heeft dus ook een keerzijde. Ik trek deze even door naar de zorg. De vergrijzing trekt een sterke wissel op de zorg. We hebben veel mensen nodig om de juiste zorg te kunnen bieden. Waarom lukt het ons niet om werkeloze mensen, nieuwe Nederlanders die graag willen werken en mensen die willen herintreden te laten instromen in een baan in de zorg? Daar kan ik wel eens van wakker liggen. Gelukkig biedt mij dat ook nieuwe inzichten. 

Studenten

We doen er alles aan om meer mensen te enthousiasmeren voor een baan in de zorg. Maar we moeten meer doen. Dat begint al bij de opleiding. Een numerus fixus, zoals nu bij een groot aantal HBO-V opleidingen, is dan natuurlijk geen goed idee. Scholen moeten zich medeverantwoordelijk gaan voelen voor de arbeidsmarkttekorten, dus stop met een vooraf vastgesteld aantal aanmeldingen. Alle jonge mensen die in de zorg willen werken hebben we heel hard nodig. Voor alle sectoren. Dus laat hen breed kennismaken en laten we ervoor zorgen dat zij in verschillende sectoren ervaring kunnen opdoen. 

Zij-instromers

Ook zij-instromers zijn van harte welkom. Met hun ervaringen en diverse competenties kunnen ze van grote toegevoegde waarde zijn. Dit betekent wel dat we goede begeleiding moeten aanbieden en stageplaatsen of leerwerkplekken. En daar zit de crux: door de hoeveelheid vacatures en de werkdruk die mede daardoor ontstaat, is 1 op 1 begeleiding vaak niet mogelijk. Maar wat is erop tegen om zij-instromers groepsgericht te begeleiden? Het blijkt leuker én efficiënter te zijn, want leerlingen leren ook van elkaar. Meteen mee starten zou ik zeggen, en dat hebben diverse zorgorganisaties dan ook al gedaan. 

Senior coach

De gemiddelde leeftijd van de werknemers in de zorg is relatief hoog. Alleen al in 2017 gaat zo’n 5% van alle medewerkers met pensioen. De gemiddelde pensioenleeftijd van medewerkers in de zorg is 64 jaar. Hoe mooi zou het zijn als we hen nog een aantal jaren kunnen behouden? Bijvoorbeeld in een functie als coach of begeleider van nieuwe medewerkers. Met hun jarenlange kennis en ervaring kunnen zij nieuwe medewerkers goed begeleiden in hun nieuwe functie of huidige medewerkers (verder) opleiden. Als dat geen win-win situatie is? Minister Hugo de Jonge is al enthousiast over dit plan, zei hij in EenVandaag. 

Contracten

Wat ik vaak hoor of lees is dat werkgevers in de zorg te kleine contracten aanbieden, waardoor mensen niet in de zorg willen werken. Ook minister De Jonge roept op tot grotere contracten om het arbeidsmarktvraagstuk in de zorg op te lossen. Maar is het ook echt zo dat iedereen een groter contract wil of is het een aanname? Op dit moment onderzoeken we of medewerkers dit werkelijk willen, maar ik ervaar dat veel van mijn medewerkers hier helemaal niet voor in zijn. Zij willen geen groter contract, omdat ze naast hun baan nog een gezin hebben of mantelzorger zijn. Zij kiezen bewust voor een parttime functie en voor flexibiliteit. 

Randvoorwaarden

Terwijl ik die gedachten zo door mijn hoofd laat gaan, signaleer ik ook meteen iets anders. De planning van al die medewerkers met een parttime contract. Stel je hebt een contract van 24 uur en je bent steeds 4 uur ingeroosterd. Dan werk je dus 6 dagen. In mijn organisatie probeer ik rekening te houden met ieders voorkeur voor werktijden, maar dat is helaas niet altijd mogelijk. Er zijn nu eenmaal piektijden. Cliënten willen graag op een bepaalde tijd gewassen worden, eten, slapen. En vaak willen ze dat tegelijkertijd! Een duivels dilemma dus. 

Werkdruk is een ander serieus probleem. Voor hard werken, deinzen onze zorgprofessionals niet terug. Maar er zijn veel vacatures en er is uitval door ziekteverzuim, dus vragen we vaak aan medewerkers om diensten over te nemen. Steeds vaker. En daar zit echt een grens aan.

Net als aan het budget. Hoewel minister De Jonge extra geld heeft toegezegd, niet alleen voor handen aan het bed maar ook voor begeleiding en andere relevante functies, zit ook hier een plafond aan en groeien de bomen niet tot in de hemel. De zorg moet wel betaalbaar blijven. 

Slim verpleeghuis

Na een onrustige nacht, zie ik het ineens voor me: het slimme verpleeghuis. Een verpleeghuis waarin technologie, ICT en domotica een veel grotere plaats inneemt. Waar medewerkers met slimme apps metingen doen bij cliënten die direct worden opgenomen in het digitale zorgdossier. Waar incontinentiemateriaal een signaalfunctie heeft, zodat medewerkers cliënten tijdig kunnen verschonen. Een verpleeghuis waar het dag-/nachtritme, wat zo belangrijk is voor mensen met dementie, wordt gecreëerd door domotica: de gordijnen gaan op tijd dicht, de verlichting uit of op zacht. Cliënten weten dan gevoelsmatig dat het bedtijd is. Een verpleeghuis waar sta-op-bedden zijn en sta-op-stoelen, zodat cliënten zo lang mogelijk zo zelfstandig mogelijk kunnen bewegen. In het slimme verpleeghuis is er tijd en ruimte voor de cliënt én voor de medewerker. Wie wil daar nou niet werken? 

Iedereen is enthousiast, want een slim verpleeghuis is meer dan alleen handen aan het bed. De minister stelt budget beschikbaar, het bedrijfsleven denkt mee over juiste toepassingen en inzet, scholen en opleiders passen hun opleidingen aan de nieuwe realiteit aan, werkgevers zorgen samen met de vakbonden voor passende arbeidsvoorwaarden, medewerkers zijn trots op hun werk en hebben er plezier in, cliënten leven gelukkig. 

Opgelucht val ik eindelijk in slaap. Morgen weer een dag om de schouders onder te zetten.

Jacqueline Joppe

Voorzitter Raad van Bestuur Zorggroep Elde (Boxtel) en vice-voorzitter van ActiZ

 

jacquelinejoppe500

laat hier een reactie achter

Naam
E-mail
Reactie

Laatste nieuws