ActiZ organisatie van zorgondernemers

Migranten die gebruikmaken van ouderenzorg hechten sterk aan het leven zoals ze dat gewend zijn. In dat opzicht verschillen hun wensen en behoeften weinig van Nederlandse ouderen. Dat blijkt uit onderzoek van het NIVEL in opdracht van ActiZ. De invulling van die wensen is vaak cultuurspecifiek en kan botsen met het zorgaanbod. Het programma ‘ActiZ geeft kleur aan de zorg’, waarin zorgorganisaties gestimuleerd worden een intercultureel beleid te voeren, is hierop een antwoord.

Met subsidie van ActiZ deed het NIVEL onderzoek naar wat oudere migranten belangrijk vinden voor de kwaliteit van leven. In het rapport zijn 83 ouderen uit vijf verschillende culturen (Antillianen, Chinezen, Marokkanen, Turken en Surinamers) die gebruik maken van ouderen- of thuiszorg of hun naasten aan het woord. Net als autochtone ouderen, hechten de bevraagde ouderen aan de dingen die ze gewend zijn, zoals eten en gebruiken uit hun jeugd. Cultuurspecifieke kenmerken spelen daarin een rol, zoals eten, maar ook bijvoorbeeld gebruiken bij schoonmaken of persoonlijke hygiëne. “Voor Antillianen en Surinamers is bijvoorbeeld hygiëne heel erg belangrijk. Zij voelen zich erg vies als ze niet dagelijks kunnen douchen”, legt NIVEL-onderzoeker Tineke Meulenkamp uit. “Ze geven aan dat in Suriname en op de Antillen mensen twee tot drie keer per dag douchen.”

Een soort familie
Willen alle oudere migranten graag specifieke zorgvoorzieningen voor de eigen groep? Veel van hen willen inderdaad graag doelgroep-specifieke zorg, maar niet voor iedereen blijkt het samenwonen met ouderen met precies dezelfde achtergrond even belangrijk. Een Surinaams Hindoestaanse vrouw die met verschillende nationaliteiten samenwoont in een complex met seniorenwoningen, geeft aan dat al in Suriname gewend geweest te zijn. “Ik voel me prettig tussen al die mensen. Eén geluk heb ik, Hollandse mensen, Chinezen, Indische mensen, ze groeten mij en ik groet ze terug. Ik voel mij best prettig met ze. Het is een soort familie. Ik voel me echt thuis hoor. In Suriname heb ik in de stad gewoond tussen allerlei volken. Dus ik ben het van kinds af gewend.”

We worden allemaal ouder
Veel ouderen accepteren ook dat het hier in Nederland anders gaat dan ze in hun land van herkomst gewend zijn. “We worden allemaal ouder”, zegt een Marokkaanse vrouw met dagverzorging. Op de vraag ‘door wie zou u bij het ouder worden ondersteund willen worden’, antwoordt ze. “… mijn kinderen, en als mijn kinderen het niet kunnen, het verzorgingstehuis.”


Zie ook
Dossier Interculturalisatie
Lees meer over het onderzoek (voor ActiZ-leden)